![]() |
| In de noordelijke Alpen ligt wellicht de mooiste berg van Frankrijk, de roemruchte Col du Galibier met een top van 2646 meter. |
| Beoordeling : | |
| Prima wegdek, indrukwekkend landschap, prachtig uitzicht, gelijkmatige klim. Mooiste en moeilijkste klim is vanuit Valloire. |
| Geografie | Beklimmingen | Monumenten | Foto's | ||||
| Geschiedenis | Wielerhistorie | Links | Kaart |
De Col du Galibier is een bergpas in de Franse Alpen die een verbinding vormt tussen Saint-Michel-de-Maurienne en Briancon. De pas ligt tussen het Massif d'Arvan-Villards en het Massif des Cerces. De top vormt de verbinding tussen de regios Rhône-Alpes en Provence-Alpes-Côte d'Azur. Vanaf Saint-Michel-de-Maurienne kom je via de Col du Telegraphe en het dorp Valloire op de Col du Galibier. Na de Galibier ligt de Col du Lautaret van waar je naar Briancon of richting Bourg d'Oisans kunt afdalen. In de winter is de pas gesloten vanwege sneeuwval. De noordkant begint in het dorpje Valloire (1401 m) en is de zwaartse beklimming. Het begint allemaal rustig, maar ook hier wordt het naar de top toe steeds steiler. De laatste 8 kilometer is er geen rustpunt meer en moet er flink geklommen worden. Het komt hier niet meer onder de 8% en de top lijkt maar niet te komen, omdat deze lange tijd niet zichtbaar is. De zuidkant begint vanaf de top van de Col du Lautaret (2058 m) en heeft een lengte van 8 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.4%. Na een relatief rustig begin met percentages tussen de 5 en 8% wordt de berg naar het einde toe steeds steiler met pieken van boven de 10%. |
![]() |
| De eerste weg over de Galibier werd in 1879 geopend en werd aangeduid als "Route de grande communication 14". In 1886 kwam er een tunnel. die tot 1976 werd gebruikt. Deze ligt op 2556 meter. Tot 2002 was de tunnel gesloten voor restoratie en een nieuwe weg was aangelegd over de top met een hoogte van 2645 meter. De nieuwe tunnel is een éénbaansweg met stoplichten. De tunnel heeft een lengte van 370 meter. De tunnel ligt op 2400 meter en is de hoogste tunnel van Europa. |
| Vanuit Valloire : | bron: cyclingcols.com |
Top : | 2646 m | |
![]() |
Lengte : | 17.8 km | ||
| Hoogteverschil : | 1238 m | |||
| Gemiddeld stijgingspercentage : | 7 % | |||
| Maximale stijging : | 9.8 % | |||
| Haarspeldbochten : | 13 | |||
| Bijzonderheden : Eerst dient de de Col du Télégraphe beklommen te worden alvorens je in Valloire terecht komt. |
||||
![]() |
km paaltjes met hoogte, stijgingspercentage en afstand tot de top. | |||
| Vanuit Col du Lautaret : | Top : | 2646 m | |
![]() |
Lengte : | 8.6 km | |
| Hoogteverschil : | 578 m | ||
| Gemiddeld stijgingspercentage : | 6.7 % | ||
| Maximale stijging : | 12.1 % | ||
| Haarspeldbochten : | 8 | ||
Bijzonderheden :
De zuidkant begint vanaf de top van de Col du Lautaret (2058 m) en heeft een lengte van 8 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.4%. Na een relatief rustig begin met percentages tussen de 5 en 8% wordt de berg naar het einde toe steeds steiler met pieken van boven de 10%. Eerst dient de Col du Lautaret te worden beklommen alvorens de laatste 8 km van de Col du Galbier kunnen worden gedaan. |
|||
De berg werd voor het eerst in de Tour de France bedwongen in 1911. |
| Jaar : | Eerste doorkomst : | Land: | Jaar : | Eerste doorkomst : | Land: |
| 1911 | Emile Georget | 1955 | Charly Gaul | ||
| 1912 | Eugène Christophe | 1957 | Marcel Janssens | ||
| 1913 | Marcel Buysse | 1959 | Charly Gaul | ||
| 1914 | Henri Pélissier | 1964 | Federico Bahamontes | ||
| 1919 | Honoré Barthélémy | 1966 | Julio Jiménez | ||
| 1920 | Firmin Lambot | 1967 | Julio Jiménez | ||
| 1921 | Honoré Barthélémy | 1969 | Eddy Merckx | ||
| 1922 | Emile Masson | 1972 | Joop Zoetemelk | ||
| 1923 | Henri Pélissier | 1973 | Luis Ocaña | ||
| 1924 | Bartolomeo Aimo | 1974 | Vicente López Carril | ||
| 1925 | Lucien Buysse | 1979 | Lucien Van Impe | ||
| 1926 | Omer Huyse | 1980 | Johan De Muynck | ||
| 1927 | Antonin Magne | 1984 | Francisco Rodríguez | ||
| 1929 | Gaston Rebry | 1986 | Luis Herrera | ||
| 1930 | Antonin Magne | 1987 | Pedro Muñoz | ||
| 1930 | Benoît Faure | 1989 | Gert-Jan Theunisse | ||
| 1931 | Joseph Demuysere | 1992 | Franco Chioccioli | ||
| 1932 | Francesco Camusso | 1993 | Tony Rominger | ||
| 1933 | Vicente Trueba | 1998 | Marco Pantani | ||
| 1934 | Federico Ezquerra | 1999 | José Luis Arrieta | ||
| 1935 | Gabriel Ruozzi | 2000 | Pascal Hervé | ||
| 1936 | Federico Ezquerra | 2002 | Santiago Botero | ||
| 1937 | Gino Bartali | 2003 | Stefano Garzelli | ||
| 1938 | Mario Vicini | 2005 | Alexandre Vinokourov | ||
| 1939 | Dante Gianello | 2006 | Michael Rasmussen | ||
| 1947 | Fermo Camellini | 2007 | Mauricio Soler | ||
| 1948 | Lucien Teisseire | 2008 | Stefan Schumacher | ||
| 1952 | Fausto Coppi | 2011 | Andy Schleck | ||
| 1954 | Federico Bahamontes | 2011 | Andy Schleck |
| Op zo'n kilometer onder de top (vanaf de Col du Lautaret) staat het monument, in de vorm van een schoorsteen, ter nagedachtenis van Henri Desgranges, oprichter van de Tour de France in 1903. Tot 1939 was hij directeur en grote baas van de Tour. In 1911 werd de Col du Galibier voor het eerst in het parcours van de Tour opgenomen. In 1949 werd het monument geplaatst met de tekst : "A la gloire de Henri Desgrange (1865-1940), ancient directeur du journal l'Auto, createur du Tour de France cycliste." |
![]() |
| Vanuit Valloire : | Vanuit Col du Lautaret : |
|