Alpe d'Huez

In de noordelijke Alpen ligt wellicht de meest bekende berg van Frankrijk, de Alpe d'Huez met een top van 1860 meter.

Beoordeling :
	Prima wegdek, 21 genummerde bochten, de "Nederlandse Berg".

Eind 1800 begon met het aanleggen van de weg naar Alpe d'Huez.
In 1881 werd La Garde en Huez bereikt en in 1923 liep de weg helemaal door tot Alpe d'Huez.
Rond 1928 waren de eerste chalets klaar en kon men skiën op de flanken.

In 1936 werd de weg 7 meter breed en was de klim met de 21 haarspeldbochten een feit.
De Tour kwam voor het eerst omhoog in 1952 waar Coppi en Robic hun duel uitvochten. Coppi won.

In 1968 werd de weg verbeterd voor de Olympische Winterspelen waar Alpe d'Huez gastheer was voor de bobsleeonderdelen.
De jaren hierna ontwikkelde Alpe d'Huez zich tot een groot wintersportoord met veel fraaie hotels en talrijke pistes.

Sinds 2005 is het Italiaanse Bormio de zusterstad van Alpe d'Huez.

Vanuit Bourg d'Oisans:

Top :	1845 m
Lengte :	14,3 km
Hoogteverschil :	1127 m
Gemiddeld stijgingspercentage :	7.9 %
Maximale stijging :	14.8 %
Haarspeldbochten :	21
Bijzonderheden :	Bochten genummerd van 21 naar 1. Op bordjes staan winnaars van Tour etappes op Alpe d'Huez.

Alpe d'Huez is een van de meest iconische bergen in de Tour de France.
Hier een paar bijzondere momenten uit de wielerhistorie van de klim.

1. 1952

   De berg wordt voor het eerst beklommen in de Tour de France in de 10e etappe Lausanne – Alpe d'Huez en gewonnen door Fausto Coppi.
   Het was de eerste tourrit ooit waarbij de aankomst boven op een berg lag.
   De aankomst lag toen nog in het dorpje Huez, ongeveer halfweg de klim die nu tot de top wordt beklommen.

2. 1976

   Na 24 jaar afwezigheid keert de klim terug. Joop Zoetemelk wint de etappe.
   Dit start een gouden tijdperk waarin Nederlanders tussen 1976 en 1989 in totaal acht ritzeges opeisen via Zoetemelk, Hennie Kuiper (2x), Peter Winnen (2x), Steven Rooks en Gert-Jan Theunisse.
   Bocht 7 staat sindsdien bekend als de "Nederlandse bocht".

3. 1978

   De Belg Pollentier wint de rit en grijpt het geel, maar wordt diezelfde avond gediskwalificeerd.
   Hij werd betrapt bij de dopingcontrole toen hij andermans urine probeerde in te leveren via een rubberen slangetje en een condoom onder zijn oksel.

4. 1984

   De Colombiaan Luis Herrera wint als allereerste amateur en Zuid-Amerikaan een Touretappe op de Alpe d'Huez.
   Zijn klimtalent luidt het tijdperk in van de Colombiaanse klimmers in Europa.

5. 1986

   De kemphanen en ploeggenoten Bernard Hinault en Greg LeMond bereiken na een lange vlucht samen de top.
   Ze gaan hand in hand over de streep; Hinault krijgt de ritzege cadeau, maar LeMond wint uiteindelijk de Tour.

6. 1999

   Giuseppe Guerini rijdt solo aan de leiding als een onoplettende toeschouwer de weg opstapt voor een foto.
   Guerini botst, valt, maar springt snel weer op zijn fiets om alsnog de etappe te winnen.

7. 2001

   Lance Armstrong acteert de hele dag alsof hij slechte benen heeft, waardoor het team van Jan Ullrich zich leegrijdt.
   Aan de voet van de Alpe versnelt de Amerikaan, kijkt Ullrich indringend aan en fietst iedereen op minuten achterstand.

8. 2004

   Tijdens een unieke klimtijdrit op de Alpe d'Huez, die bijna een miljoen toeschouwers trekt, wordt Lance Armstrong onderweg beschimpt en bespuugd door gefrustreerde wielerfans.
   Desondanks wint hij de rit met overmacht.

9. 2013

   Ter ere van de 100ste editie van de Tour de France moeten de renners de Alpe d'Huez voor het eerst twee keer in één etappe bedwingen.
   De Fransman Christophe Riblon wint de rit vanuit de vlucht.

10. 2018

    De Brit Geraint Thomas wint de etappe op de Alpe d'Huez terwijl hij de gele trui draagt.
    Hij is hiermee de eerste renner in de officiële geschiedenis die dit presteert.

11. 2024

    In de Tour de France Femmes kent de Alpe d'Huez een ongekende ontknoping.
    Demi Vollering wint de koninginnenrit op de top na een zinderend duel met Kasia Niewiadoma.
    Ze pakt de ritzege, maar mist de eindwinst van de Tour op slechts 4 seconden.

12. 2026

    Tijdens de Tour de France van 2026 staat de Alpe d'Huez voor het eerst in de geschiedenis centraal in een dubbele aankomst op opeenvolgende dagen.
    In etappe 19 breekt Tadej Pogačar de wedstrijd volledig open met een aanval vanaf de eerste kilometers.
    Hij rijdt de historische klimtijd van Marco Pantani (36:50 uit 1995) volledig uit de boeken en zet het nieuwe record op 35 minuten en 27 seconden.

In 1995 reed de Italiaan Marco Pantani de snelste klimtijd op Alpe d'Huez.
Hij reed een fabelachtige tijd van 36 minuten en 50 seconden.

Op 24 juli 2026 reed de Sloveen Tadej Pogačar de berg op in een tijd van 35 minuten en 27 seconden.
Hiermee verbrak hij het 31 jaar oude record van de Italiaan Marco Pantani met maar liefst 1 minuut en 23 seconden.

Bij de vrouwen is het record gereden door Demi Vollering in 2024 in een tijd van 49 minuten en 40 seconden.

De officiële tijden worden gemeten over het traditionele Tour de France-traject van 13,8 kilometer vanaf de start (op de brug over de rivier de Romanche) in het dal tot de officiële meet.

---

De 21 bochten zijn alle voorzien van namen van renners die een etappe naar Alpe d'Huez hebben gewonnen.
Er is begonnen bij bocht 21 met Fausto Coppi (1952) en eindigde in bocht 1 met Giuseppe Guerini (1999).

De latere winnaars zijn vervolgens weer toegevoegd vanaf bocht 21, zodat een aantal bochten van 2 namen zijn voorzien.

De nummering van de 21 bochten van de Alpe d'Huez werd in 1964 bedacht door Georges Rajon, de toenmalige voorzitter van de plaatselijke sportclub Alpe d'Huez Sports Club.
Hij kreeg dit idee tijdens een bezoek aan de Vršič-pas in Slovenië, waar de 50 haarspeldbochten genummerd waren.
Rajon besloot dit concept te kopiëren naar de beklimming van de Alpe d'Huez om toeristen en automobilisten te helpen hun weg te vinden naar het skiresort.
Ter gelegenheid van de Olympische Winterspelen van 1968 in Grenoble werden de bekende genummerde panelen officieel geplaatst.

Het toevoegen van de namen van Tour de France-etappewinnaars aan de bochtenbordjes werd in 1999 bedacht en uitgevoerd door het plaatselijke toeristenbureau en het gemeentebestuur van Alpe d'Huez.
Aangezien de Tour de France in 1999 voor de 21e keer de berg zou beklimmen, vonden de initiatiefnemers dit het perfecte moment om elke bocht te koppelen aan één van de 21 historische winnaars.
De allereerste winnaar, Fausto Coppi (1952), kreeg logischerwijs bocht 21 onderaan de berg.

Sinds augustus 2024 zijn de borden vervangen door nieuwe met nu ook de vrouwen die wonnen op de berg.

In 2026 waren er twee aankomsten die gewonnen werden door de Sloveen Tadej Pogačar en Ecuadoraan Richard Carapaz.
Zij zullen waarschijnlijk in bocht 11 en 10 met naam worden toegevoegd.

Klik hier voor een overzicht van de bochten met oude borden en klik hier voor de nieuwe borden in de bochten.

1 juli 2026

Vandaag is de dag van de Alpe d'Huez.
Voor Bert is het de eerste kennismaking, voor de anderen een herhaling.
Voor mij is het 16 jaar geleden dat ik hier voor het laatst was.
Destijds heb ik alle borden in de bochten op de foto gezet en het valt mij op dat ze allemaal zijn vernieuwd.
Ik besluit ze dan maar weer allemaal op de foto te zetten.
Soms gaat dat makkelijk, maar soms moet ik achter een net kruipen of over een balustrade klauteren.
Uiteindelijk heb ik ze allemaal.

Het is druk met werkzaamheden op de klim. De Tour komt hier deze zomer dus alles moet er perfect bij liggen.

In de laatste 2 kilometer ontdek ik nog 2 zuilen met teksten van Mario Cipollini ("If you brake, you don't win") en Jens Voigt ("Shut up legs! Do what I tell you to do!").
Bij de klassieke finish staat een grote boog en er is een heus podium met alle winnaars hier op Alpe d'Huez.
Opvallend is dat de dames uit het verleden, zoals Leontien van Moorsel, ook een plek hebben op de wand.
Wij moeten uiteraard ook op de foto.

We fietsen nog 4 kilometer door naar Lac Besson. Dit is trouwens geen makkie met stukken van 12%.
Het begint te regenen en we duiken snel naar beneden.

---

20 juni 2000

Als laatste ga ik onder het doek door dat het begin van de beklimming aanduidt.
Het begin van 13 kilometer afzien, ploeteren, zweten en hopen op een goede afloop.
Dit keer ga ik niet voor het magische uur, daar de afgelopen vier dagen mij al enorm hebben afgemat.
Toch druk ik snel mijn tellertje op nul. Ik ga om lekker boven te komen en rijd over het bruggetje.
Ik zie de bocht naar links al liggen waar het spel gaat beginnen. Ik schakel direct op de 28 en ga ontspannen staan op de pedalen.
Het gaat lekker en ik rijd zij aan zij met een andere idioot op een gele fiets. Hij zweet overmatig en dat doet mij eraan herinneren dat ik moet gaan drinken.
Kenners hebben mij bezworen dat dit kramp voorkomt, dus ik neem direct al een flinke slok.
Bocht 21 komt in zicht, ik draai door de binnenbocht en de weg schiet meteen omhoog. Ik zet aan en hoor mijn gele maatje zuchten.
Mijn stuur kraakt en samen rijden we naar de bochten 20 en 19.
Het valt mij op dat de bochten nu een naam hebben gekregen, wat de laatste keer dat ik deze reus bedwong nog niet het geval was.
Ik zie Hennie Kuiper, Joop Zoetemelk en Peter Winnen. Daarna heb ik er geen oog meer voor en rijd in trance naar boven.
In het dorpje La Garde wordt het minder steil en kan ik even naar de 24. Heerlijk om even de druk van de bovenbenen te halen.
Na bocht 16 loopt het wederom steil omhoog. Al snel volgt 15 waarna het lang duurt totdat 14 opduikt. Brrrr, wat is het toch eigenlijk een nare klim.
Inmiddels is mijn compagnon wat achterop geraakt en zie dat hij het ook moeilijk heeft.
Ik zie even verderop iemand rijden en dat werkt als een rode lap. Het is een wat corpulente man met een triple verzetje.
Langzaam zwoegt hij omhoog in zijn Mapei outfit. Ik passeer en zeg 'bonjour'.
Hij zucht 'goeiemorgen' en ik probeer nog iets opbeurends te roepen als 'Kom op! We zijn er bijna!'.
Dit is natuurlijk complete onzin want we zijn nog niet eens op de helft, maar dat weet hij waarschijnlijk niet.

Ik krijg het dorpje Huez in zicht en begin last van mijn rug te krijgen. Ik draai om het kerkhof, ga door het dorp en moet nu naar het steilste stuk.
Ik ga direct staan en trek mij naar boven door bochten 6 en 5.
Naast mij komt een auto met Nederlanders (bruine kop met zonnebril) rijden die mij beginnen aan te moedigen.
Ik heb het niet zo op die types en probeer er geen aandacht aan te schenken. Uit de auto vraagt iemand: 'Hoe hard rijdt je nu?'.
De idioot denkt dat hij antwoord krijgt maar ik zeg niks. Hij heeft immers zelf toch ook een teller in de auto.
Nu wordt het minder steil. De weg is breed en splitst zich naar links en rechts. Ik moet links en zie een ander fietsmaatje sneuvelen in de verte.
Voor bocht 3 ben ik er langs en kom niet verder dan een korte groet. Ik heb geen rug meer over en denk aan niets meer.
Ik schrik van een plotselinge flits en zie een fotograaf (foute man met ongesoigneerd lang haar en een sikje) midden in bocht 2.
Hij drukt mij een kaartje in de hand wat snel in mijn trui verdwijnt en vraag me af hoe duur die foto zal zijn.
Snel draai ik door bocht 1 en kijk naar beneden waar ik mijn gele fietsmaatje 2 bochten lager zie ploeteren.

Ik kom boven onder de vlag door met een korte sprint en draai net voor de tunnel om. Ik zie twee andere fietsmaten al op het terrasje zitten.
De ene is fris en opgewekt, de andere zit met het hoofd op tafel en kan niets meer zeggen. Ik kijk vlug op mijn teller en zie 1 uur en 2 minuten.
Ik ben blij en eigenlijk ook een beetje teleurgesteld. Inmiddels komt ook mijn gele fietsmaatje boven en hij heeft hetzelfde gevoel als ik.
Er had wellicht toch nog meer ingezeten. Volgend jaar ga ik het denk ik weer proberen.

PS: de foto was 80 FF en de man in het Mapei pak is nooit op de top verschenen.