Informatie

De meeste informatie op deze site is uit eigen ervaringen en bevindingen. De foto’s zijn allemaal zelf gemaakt.

Hierbij heb ik hulp gekregen van Henkapie en Daniël, die de laatste jaren ook flink wat foto’s hebben geschoten.

De grafieken zijn van cyclingcols.com en climbfinder.com.

Wij horen graag als dingen onjuist zijn op onze website. Ook staan wij open voor tips en suggesties.

email: info@klimgeiten.nl

De Independence Pass is een pas van 3686 meter hoogte in de Rocky Mountains in de staat Colorado.

Beoordeling :
Prachtige klim, prima wegdek, fantastische omgeving, mooie naam.
Land : Verenigde Staten
Staat : Colorado
Wegnummer : Colorado State Highway 82

De Independence Pass, oorspronkelijk Hunter Pass, is een hoge bergpas in de Sawatch Range, een deel van de Rocky Mountains in de Amerikaanse staat Colorado.
De pas ligt op de Continental Divide op een hoogte van 3.686 meter.
De Independence Pass ligt tussen Aspen en Twin Lakes, op de grens tussen Pitkin en Lake County.

Vanuit Twin Lakes:

Top : 3686 m (12.095 ft)
Lengte : 24.9 km (15.5 mi)
Hoogteverschil : 868 m (2.849 ft)
Gemiddeld stijgingspercentage : 3.2 %
Maximale stijging : 6 %
Haarspeldbochten : 3
Bijzonderheden : -

6 juli 2019

Was het het 2 dagen geleden Independence Day in de VS, vandaag gaan wij de Independence Pass fietsen.
We rijden naar het dorpje Twin Lakes, waar ik overigens 3 meren tel, en stappen op de fiets.
Het is zo'n 28 km naar de top en die ligt op 12,095 feet (3686 meter).
De weg is onderdeel van een route genaamd "Top of the Rockies", die voert over de hoogste wegen van de Rocky Mountains.

De eerste 20 km schommelen tussen 3% en 4% en het loopt lekker.
Nu volgt het mooiste deel van de klim, het gebied wordt meer open en de er stroomt een riviertje langs de weg.
Er volgen een paar haarspeldbochten, waardoor je een mooie blik hebt op de weg beneden.
Het is wel wat steiler, maar nog steeds acceptabele percentages.

Dan volgt nog een laatste stuk naar de top waar het erg druk is met Indieërs die zich verdringen bij het pasbord.
Na een tijdje vinden we het genoeg en nemen we het pasbord over voor onze foto's.
De Indische man vindt het prachtig en blijft gewoon foto's maken.
Als we net van plan zijn om naar beneden te gaan staat er ineens een Amerikaan voor ons die graag met ons op de foto wil.
Hij zegt dat hij zelf ook fietser is, maar zijn fiets niet mee heeft.
Ik snap het eerlijk gezegd nog steeds niet, maar ach we hebben weer iemand blij gemaakt.

De afdaling is dit keer wel lekker en met een beter wegdek dan gisteren.
Beneden in Twin Lakes eten we wat in een lokaal restaurantje. Erg aardige mensen en erg lekker eten.